Τετάρτη, 22 Φεβρουάριος 2012 15:55
Τελευταία Ενημέρωση στις Τετάρτη, 22 Φεβρουάριος 2012 15:59
Η Ελλάδα του 2012. Η Ελλάδα των μνημονίων, της οικονομικής κρίσης. Μια Ελλάδα με διαλυμένο κοινωνικό ιστό, κοινωνικές αναταραχές. Πρωτίστως όμως μια Ελλάδα με κρίση Παιδείας, κρίση αξιών. Η σημερινή Ελλάδα ίσως γραφτεί στην σύγχρονη ιστορία με τα μελανότερα χρώματά της. Μέσα σε όλα αυτά καλούμαστε σαν νέα γενιά να αναλάβουμε αρχικά το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί, ώστε να διεκδικήσουμε το μέλλον που ονειρευόμαστε.
Η γενιά της μεταπολίτευσης και αυτές που ακολούθησαν έχασαν τον στόχο και τα οράματα τους. Η αλλαγή που έγινε σημαία και σύνθημα των γενεών αυτών δεν ήρθε ποτέ. Το όραμα για “Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία” χάθηκε κάπου στη πορεία και οι λέξεις αυτές έμειναν σε συνθήματα και φωτογραφίες. Έννοιες και διεκδικήσεις όπως Δημόσια Δωρεάν Παιδεία, Κράτος Δικαίου και Πρόνοιας, Δημοκρατία, Ισότητα δεν εκφράστηκαν ποτέ από τη σύγχρονη μεταπολιτευτική Ελλάδα.
Ειδικά τα τελευταία χρόνια, έχοντας την οικονομική κρίση ως προκάλυμμα, εφαρμόζονται ανισοβαρή μέτρα λιτότητας με αποτέλεσμα αυτού, ο τομέας που καθορίζει με τον πιο ουσιαστικό τρόπο το μέλλον της κάθε κοινωνίας, αυτός της Παιδείας, να έχει παραγκωνιστεί πλήρως. Είναι εμφανές, ότι πλέον ένα σχολείο που μόνο στόχο έχει την παροχή πληροφοριών ικανών για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν αρκεί. Αντίθετα, οι καιροί επιτάσσουν μια Παιδεία με αυτοσκοπό την δημιουργία ενσυνείδητων πολιτών. Αυτό θα επιτευχθεί μέσω της επένδυσης στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης και την καλλιέργεια μιας εξωστρεφούς ολοκληρωμένης πολιτικής συνείδησης.
Χρέος της γενιάς μας είναι να εμπλουτίσει την κοινωνική, πολιτική και οικονομική ζωή της χώρας, εφαρμόζοντας νέες και καινοτόμες ιδέες μακριά από τα στερεότυπα του παρελθόντος. Δεν θα πρέπει να καταφύγουμε σε τακτικές στείρας άρνησης και στάσεις υποτέλειας που σκοπό έχουν την μη ανάληψη των ατομικών μας ευθυνών.
Καλούμαστε εμείς σαν νέα γενιά να επιτύχουμε την “Αλλαγή” αυτής της νοοτροπίας. Κάτι που θα επιτευχθεί μόνο αν διδαχτούμε από τα λάθη του παρελθόντος και διορθώσουμε τα ήδη υπάρχοντα κακώς κείμενα. Οφείλουμε, παρά την εκτεταμένη απαισιοδοξία που επικρατεί, να διαφυλάξουμε τα όνειρα και την ελπίδα μας και να φανούμε δημιουργικοί στις προκλήσεις του μέλλοντος.
"Να αγαπάς την ευθύνη.
Να λες: Εγώ μοναχός μου έχω χρέος να σώσω τη γης.
Αν δε σωθεί, εγώ φταίω…”
