Δευτέρα, 07 Φεβρουάριος 2011 11:33
Τελευταία Ενημέρωση στις Δευτέρα, 07 Φεβρουάριος 2011 11:46
Αν όχι εσύ και εγώ, τότε ποιος…
Με τις λανθασμένες πολιτικές που ακολουθήθηκαν μετά τη μεταπολίτευση, οποιουδήποτε χρώματος και αν ήταν η κυβέρνηση, η οικονομική κατάσταση της χώρας έχει φτάσει σε τέλμα. Μαζί με αυτήν και οι πολίτες της χώρας οι οποίοι βλέπουν το εισόδημα τους να συρρικνώνεται αλλά και να μειώνεται η αγοραστική τους δύναμη. Εμφανίζονται απλά προβλήματα τα οποία δυσχεραίνουν τη καθημερινότητα, πράγματα τα οποία κάποτε ήταν δεδομένα πλέον αποτελούν πολυτέλεια. Απέναντι σε αυτή την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, όλοι μας πρέπει να αντισταθούμε και να παλέψουμε για ότι δικαιούμαστε, για ότι μας αξίζει…
Ως φοιτητική κοινότητα και γενιά του μέλλοντος οφείλουμε πρώτα από όλα στους εαυτούς μας να αγωνιστούμε για την αξιοπρέπεια και το μέλλον της γενιά μας. Ένα μέλλον το οποίο σφυροκοπείται από τις κυβερνητικές πολιτικές αλλά και από την παγκόσμια οικονομική κρίση. Είναι στο χέρι μας να αντισταθούμε, ως μέλη της κοινωνίας, σε όποια απόφαση κρατά τη νεολαία δέσμια καταστάσεων και δεν της επιτρέπει να ονειρεύεται.
Μέσα από τη συμμετοχή μας σε συλλογικούς αγώνες δυναμώνουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς, ενισχύουμε την ατομική ελευθερία. Μια ελευθερία άποψης, μια ελευθερία ιδεών, την ελευθερία να μπορεί ο κάθε πολίτης, ο κάθε εργαζόμενος, ο κάθε φοιτητής να στηρίξει και να ψηφίσει αυτό που πιστεύει. Ίσως αυτό είναι και το πιο σημαντικό δικαίωμα του ανθρώπου, η ελευθερία της σκέψης. Θέτοντας όρια στη σκέψη κρατάς τους πολίτες στα σπίτια τους, φιλήσυχους, να αποδέχονται εύκολα οποιαδήποτε καταπάτηση δικαιωμάτων τους.
Όταν κατανοήσουμε ότι όλοι μαζί- ενωμένοι έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τα πράγματα μόνο τότε θα φέρουμε την αλλαγή. Η διάσπαση των κοινωνικών κινημάτων τα αποδυναμώνει, τα ευτελίζει στα μάτια της κοινωνίας αλλά και των Μ.Μ.Ε. .Τα κάνει ευάλωτα σε μικροπολιτικά συμφέροντα αφήνοντας πίσω το κοινό καλό.
Ως ΠΑΣΠ Πανεπιστημίου Μακεδονίας δε θεωρούμε τίποτα ως κεκτημένο, αγωνιζόμαστε καθημερινά για ότι δικαιούμαστε και ονειρευόμαστε. Συμμετέχουμε σε συλλογικούς αγώνες, σε δημοκρατικές διαδικασίες και μέσα από θεσμούς διεκδικούμε ένα καλύτερο μέλλον, πιο αισιόδοξο, πιο ανθρώπινο. Είμαστε φοιτητές- συνδικαλιστές με όρεξη και ελπίδες, και εκφράζουμε την ουσιαστική αλλαγή, και όχι την συνθηματολογική τόσο στο πανεπιστήμιο όσο και στη κοινωνία.
…αν όχι τώρα τότε πότε;
…ξαναχτίζουμε την ελπίδα
